Money and Insurance
สวัสดีครับทุกคน
ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา ผมได้กลับบ้านต่างจังหวัด (เชียงราย) หลังจากตั้งใจจะกลับตั้งแต่เดือนเมษายน แต่พอโควิดระบาดก็เลยไม่ได้ไป
ช่วงนี้ภาคเหนืออากาศเริ่มเย็นแล้ว ตอนเช้าประมาณ 19 องศา และอาจจะหนาวแบบนี้ไปจนถึงสิ้นปีเลย ใครมีโอกาสอย่าลืมแวะไปเที่ยวเชียงรายนะครับ
พอได้กลับบ้าน ก็ทำให้คิดถึงสมัยเด็ก ๆ
ผมเกิดและโตที่เชียงราย แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ จนถึงตอนนี้
(เพจนี้มีใครเป็นคนเหนือบ้างครับ ????)
พอได้เจอยายที่อยู่บ้านคนเดียว ก็เลยเกิดคำถามนี้ขึ้นมาในหัว
“ถ้าแก่แล้ว…เราจะไปอยู่ที่ไหน?”
ยายผมมีลูกทั้งหมด 7 คน ส่วนตาเสียไปประมาณ 6–7 ปีแล้ว
ตอนนี้ยายเลยอยู่กับลูก ๆ ที่ปลูกบ้านอยู่รอบ ๆ กัน (ทั้งแม่ผมและลุง ๆ)
ข้อดีของคนสมัยก่อนคือ “มีลูกเยอะ”
พออายุมากขึ้น ก็มีลูกหลานคอยแวะเวียนมาดูแล
แต่ข้อเสียก็คือ “ความไม่แน่นอน”
เราไม่รู้เลยว่าลูกจะดูแลเรามากน้อยแค่ไหน เพราะแต่ละคนก็มีชีวิต มีครอบครัว และภาระของตัวเอง
ตอนนี้ยายผมยังเดินได้ ทำกับข้าวเองได้
เลยไม่น่าเป็นห่วงมาก อาจจะมีปวดขา ปวดน่องบ้างตามวัย (อายุเกือบ 90 แล้ว)
แต่ก็ยังมีแม่ผมและพี่น้องคนอื่น ๆ คอยแวะมาดูแล
เอากับข้าวมาให้บ้าง เอาอาหารสดมาให้บ้าง
พอเห็นภาพชีวิตแบบนี้ ก็ทำให้ผมย้อนมาคิดถึงชีวิตตัวเอง และคนรุ่นใหม่
ทุกวันนี้ “ครอบครัวแบบใหม่” มีลูกน้อยลง
เฉลี่ยประมาณ 2–3 คน
เพราะสังคมเปลี่ยนไป และค่าครองชีพสูงขึ้น
ยิ่งในเมือง ยิ่งไม่ค่อยมีลูกกันเลย
แล้วคำถามสำคัญคือ...
“อนาคตเราจะเป็นยังไง?”
“เรายังต้องพึ่งลูกไหม?”
“หรือเราต้องดูแลตัวเอง?”
“แล้วสุดท้าย…ใครจะดูแลเรา?”
เป็นคำถามที่หลายคนยังไม่เคยถามตัวเองจริง ๆ
ข้อมูลรายได้ของผู้สูงอายุในไทย
- 55.8% ยังต้องพึ่งพารายได้จากผู้อื่น
- 34% ยังต้องทำงานหารายได้เอง
แหล่งรายได้หลักมาจาก
- บุตร 36.7%
- รายได้จากการทำงานของตัวเอง 33.9%
- เบี้ยยังชีพจากรัฐ 14.8%
- เงินบำเหน็จบำนาญ 4.9%
- คู่สมรส 4.3%
- ดอกเบี้ย/ขายสินทรัพย์ 3.9%
- อื่น ๆ 1.5%
ข้อมูลจาก : https://www.marketingoops.com/reports/behaviors/aging-society-thailand/
จากข้อมูลนี้จะเห็นว่า
ผู้สูงอายุส่วนใหญ่ยังพึ่งพาคนอื่น และกว่า 1 ใน 3 พึ่งพาลูก
“เมื่อไหร่จะแต่งงาน? แก่ไปใครจะเลี้ยง”
นี่เป็นคำถามที่ยายถามผมบ่อยมากเวลาได้กลับบ้าน
เพราะสังคมต่างจังหวัดกับกรุงเทพฯ ต่างกันพอสมควร
ที่บ้าน เพื่อนรุ่นเดียวกันแทบทุกคนมีครอบครัว มีลูกกันหมดแล้ว
แต่ในกรุงเทพฯ คนส่วนใหญ่ยังโสด
ยายพูดว่า
“มีเงิน อยู่ที่ไหนก็ได้ อุ้ย”
(คำว่า “อุ้ย” ภาษาเหนือ ใช้เรียก ปู่ ย่า ตา ยาย หรือผู้สูงอายุ)
ผมก็ได้แต่ตอบกลับไปว่า
จริง ๆ แล้ว…มันอาจจะมีอยู่ทางเดียว
“ถ้าเรามีเงิน เราจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้” (หรือเปล่า ????)
คนสมัยก่อนมักคิดว่า
“ต้องแต่งงาน ต้องมีลูก เอาไว้ดูแลตอนแก่”
แต่คนสมัยนี้เริ่มคิดว่า
“ขอแค่มีเงิน ก็อยู่ได้”
สุดท้ายแล้ว ปัญหาของ “คนแก่”
และ “คนที่กำลังจะเป็นคนแก่”
อาจไม่ใช่เรื่องว่า “อยู่กับใคร”
แต่กลายเป็นเรื่องของคำเดียวเลยคือ...
“เงิน”
เพราะหลังเกษียณ เราอาจต้องใช้ชีวิตอีก 25 ปี (อายุ 60–85 ปี)
ซึ่งเท่ากับเกือบครึ่งหนึ่งของชีวิตวัยทำงาน
นั่นแปลว่า
เราต้องใช้เวลาเก็บเงินให้ได้ “หลักล้าน” ตั้งแต่วันนี้
ถ้าคุณที่กำลังอ่านอยู่ อายุประมาณ 30 ต้น ๆ ถึงปลาย ๆ
ผมอยากบอกว่า...
ยินดีด้วยครับ
เพราะคุณยังมีเวลาอีกเกือบ 30 ปี ในการสร้างเงินก้อนนั้น
บางคนอาจคิดว่า
“ยังมีเวลาอีกเยอะ รอ 40 ค่อยเริ่มก็ได้”
แต่ความจริงคือ...
การรอแบบนั้น
มันเหมือน “หวังพึ่งน้ำบ่อหน้า”
โดยที่เราไม่รู้เลยว่า
อนาคตจะมีภาระอะไรเพิ่มขึ้นบ้าง
- อาจมีค่าใช้จ่ายมากขึ้น
- อาจไม่มีเงินเหลือเก็บ
- หรืออาจต้องเก็บหนักกว่าเดิม เพราะเวลาน้อยลง
สุดท้ายนี้อยากฝากไว้สั้น ๆ
วันนี้…ไม่เร็วเกินไปเลย
ที่จะเริ่มวางแผนการเงินเพื่ออนาคตของตัวเอง ✌️
